Publicidad:
Terra
La Coctelera

2 meses más tarde---

Llgeué de Coruña un jueves 4 de enero. Unos colegas me ofrecieron su casa para quedarme unos días mientras buscaba piso y al final me acabé quedando con ellos. No puedo estar mas contenta.

Me cuidan, me quieren y me apoyan...son mis hermanos mayores y mis amigos.Tres chicos increibles.

Sigo sin un duro, pero eso no me importa, mientras tenga comida y tabaco todo está bien para mi.

Ahora es el subrealismo el que rige mi vida...las absurdas e increibles cosas que me pasan cada semana. La verdad, para ser la promera vez que escribo en dos meses no me apetece extenderme. No estoy inspirada...

El otro día me preguntaron si tenía blog y yo dige que si. Me pidieron la dirección y no la dí. MI respuesta fue:

"Escribo de vez en cuando para vaciarme un poco sin pensar en que la gente lo va a leer, de hecho no me importa que la gente no lo lea, no busco eso. Si cuento mis penurias en algún lado y la gente las va a leer prefiero que sea gente que no conozco, porque me parece que sería tratar de llamar la atención. De lo importante de mi vida os enteráis los primeros, esto es solo el serrín que se queda por dentro.Pequeñas reflexiones que, de vez en cuando hay que soltar para no estallar."

let´s talk

Tdo hablado y solucionado. Amigas de nuevo trabajando por sacar la relación adelante.

Niñatas por todos lados dandome la brasa. quiero tranquilidad de una vez y aprovechar un dia que me queda en casa.

Echo de menos Madrid y su gente pero tambien quiero quedarme aqui y terminarla aventurita, xq no me esa saliendo muy bien que digamos...

Home seweet home!!

Un mes fuerade casa. LLegué destrozada y muy cansada. La verdad es que Madrid es agotadora.

Madrid es una ciudad rápida y lenta a la vez, soleada y gris, amable y egoista. No mira por tus intereses, o te adaptas a su ritmo o estas perdida.En estas tres semanas he aprendido a sorevivir, a moverme y a valerme por mi misma sin mas ayuda q la de un metrobus, un móvil casi siempre descargado, unas amigas cojonudas dando animos y sobretodo, mucho optimismo.

Tenía ganas de llegar a casa. La morriña me estaba matando. Un dia escribi esto en el curro.

"Tengo morriña. Morriña de mi tierra, del mar rompiendo enfurecido en la playa de Riazor y Orzan. Echo demenos ese cielo gris, casi negro de Coruña que parece que se va a caer de un momento a otro si no descarga toda esa lluvia condensada.

Tengo morriña de asomarme a la ventana cuando es de noche y diluvia y ver a lo lejos el haz de luz de la milenaria y mitologicca Torre de Hércules. Morriña de las frgas q envuelven el pueblo donde se crio mi padre y donde descansan mis abuelos.Fragas verdes y profundas llenas de vida y misterios, que desde siempre me han impresionado y pedido que les guarde respeto y na las subestime.

Teño morriña da miña terra, miña terra galega. Do seu mar, dos seus campos e vales, dos seus rios e regatos que corren entre as verdes fragas dandolle vida ás árbores, aos fieitos do otono e as frores da primaveira. Teño morriña de ve-las pingas d auga coorrer polo cristal da miña fiestra facendo que semelle que esta achorar con bágoas amargas por culpa da polucion.

E tamén teño morriña das miñas xentes humildes e traballadoras que espertan na alborada para gañarse o pan.

Teño morriña dos versos que escribe a miña madriña nesta lingua miña que ainda on sei usar con maestria."

Y es cierto lo que dicen de la morriña y los gallegos: solo nosotros podememos entenderla.

Apañera!!! nada d pblicar mi blog!! aunke no m importa xq no cuento nada del otro mundo pero bueno...hablamos!!!!!!!

Y se armó la gorda...

Y cada día soy más gilipoyas por seguir siendo su amiga. Y encima la llamo para hablar con ella y que me perdone que sea que crea que le he hecho, porque yo no hice nada en absoluto. A ver que pasa...

Este puente me acogió una amiga en su casa. Vaya puente... Pelis, botellón en casa con susu colegas y una noche muy muy rara en chueca gracias a mi mejor amiga. Pero, ha estado genial!

Mañana regreso a casa de mi progenitor y el lunes al curro de nuevo...socorroooooo!!!

Y las risas...

Y por mucho que me mienta y me haga daño yo sigo queriendola y esas risas que no hechamos todos los dias juntas no las cambio por nada del mundo... sere tonta y estupida por seguir con ella, pero es mi mejor amiga...

HOY primer dia de curro, espero que todo vaya bien y no tenga problemas. Vendere algo? Tengo que chaparme los contratos para vender...perezaaa

I´m OK

Hoy me digeron: "Al final va ser que no eres de hierro"

Y es que acaso no soy persona humana? No tengo derecho a hundirme? No tengo derecho a llorar?

Pues si, el otro día me hundi completamente.Lloré tirada en el suelo sin poder levantarme.Ahogandome en mi propia mierda, en mi propia locura. Sola y con esa cuchilla al lado...no hace falta decir mas.

Cuarto intento fallido en tres años y esta vez sonó el móvil...creo que voy a dejar de intentarlo porque está visto que no hay manera, no debe de ser mi destino...

Yo nunca he dicho que fuera de hierro, nunca lo he sido tampoco. Soy fuerte pero hay veces en que no resito todo el peso que llevo encima y doblo sobre mis rodillas pero al final simpre acabo luchando por levantarme. Aunque poco a poco estoy perdiendo las fuerzas y ya van cuatro intentos por acabar con todo...tendré fuerzas para afrontar la próxima caida?

con curro, sin piso y falsadas

Y por fin arrive en Madrid el domingo por la noche. Martes y miercoles infinitas entrevistas de trabajo.

Con curro: Me han cogido en teleperformance como teleoperadora de marketing y atencin al cliente. Buen salario y un curro facil y tranquilo. La gente super simpatica, creo que me lo voy a pasar bien.

Sin piso: Aunque me puedo considerar afortunada por haber encontrado trabajo en dos dias, todavia no tengo donde vivir...he mirado varios pisos y he llamado a otros mil y no hay manera. comoe sto siga a si el martes me kedo en la caye...todo el mundo de puente y yo currando...

Falsadas: y me mintio...tuvo las narices de mentirme, mi mejor amiga...sin comentarios. Pero, por que la sigo queriendo? Porque la necesito, supongo...

Pongamos que hablo de Madrid

Hoy es el gran dia, comienzo nueva vida en Madrid...

Llevo años luchando por salir adelante, por dejar todo atras y salir de esta mierda que me ahoga y me tiene enterrada si dejarme hacer siquiera un moviento. Llevo años derremando lagrimas tratando de enterder que hizo que todo esto ocurriera. Llevo años muriendo poco a poco.

Y ahora entiendo, que todo lo que he pasado me ha canvertido en una luchadora, me han echo fuerte. Construyeron un muro casi infranqueable protegiendo mi corazón, protegiendome de todo ataque exterior, haciéndome casi insensible. Al principio creí que estaba todo bajo control, que añ estar bien protegida nada más me ocurriria. No tuve en cuenta crear una pequeña entrada para que pudieran entrar los víveres para poder seguir
resistiendo, para poder seguir viviendo.

Comprendí entonces que refujierme tras ese muro, refujiarme en mi misma no me serviviría de nada si me dejaba querer. Ese miedo a dejar que alguien se acercara me estaba pudriendo, la soledad me estaba pudriendo por dentro, me hacía morir. Y así paso el tiempo hasta que me di cuenta de que para llegar a la felicidad necesitaba ser querida, que yo sla no la iba a conseguir.

Empecé a curar la heridas aún abiertas, empecé a recuperar me poco a poco y convertí todo ese dolor en fuerza, pero quiza empecé demasiado tarde. Las heridas eran demasiado profundas y al no curarlas a tiempo se infectaron. Y hoy en día siguen supurando, impidiéndome avanzar de forma segura.

Todo ha sido mi culpa. Por ser tan cobarde o por ser tan valiente? Por querer tanto quizás. Por querer proteger de la verdad a la gente que quería...

Pero la verdad es que todavía estoy aquí, en pie, manteniendo el tipo. Como simpre luchanco por mantenerme viva, por no desfallecer a pesar del dolor. Y eso se lo debo a él, a mi padre...

Mi padre...la persona que ha desecho mi vida cuando todavía era una niña, una niña de 14 añitos. Pero a parte de odiarle por haber detrozado mi vida, de haber destrozado mi adolescencia y sumirme en el dolor, le tengo que agradecer el haber echo de mi una luchadora. Luchadora en busca de la verdad, su verdad, luchadora en busca del amor, luchadora en busca de la vida, luchadora en busca de la felicidad.

Eso es lo que soy, luchadora, valiente, sin miedo. A que más podria ternerle miedo si ya he pasado por más de lo que debería, si todo a lo que temía se ha aparecido en mi vida?

Por eso enfrento cn decisión esta nueva etapa. 600 Km me separan de mi casa, de mi familia, de mis amigas, de mi novia. 600 Km que separan la oscuridad de la luz. Me voy de aquí para ser feliz y llevar la vida que quiera, sin miedo a nada. Por fin voy a hacer lo que quiero, voy a perseguir mis sueños y esta vez voi a ganar la batalla, pase lo que pase seguiré adelante y ganaré...